Maine Coon jest rasą katów pochodzących z Ameryki Północnej. To jedne z największych kotów domowych charakteryzujące się wysoką inteligencją i żywiołowością. Bez wątpienia jest to rasa piękna i prospołeczna. To koty bardzo towarzyskie i łatwe we współżyciu, przywiązujące się do człowieka, towarzyszące mu we wszystkich pracach domowych. W opinii niektórych zyskują miano „koto-psa”.

Koty rasy Maine coon mają nie tylko wspaniałe charaktery, ale też imponują wyglądem. Maine coon to kot pół-długowłosy o okrywie włosa składającej się z dwóch warstw tj. podszerstka i włosów okrywowych. Futro jest bardziej obfite na pośladkach i brzuchu, natomiast na szyi układa się w kryzę. Cechą charakterystyczną dla Maine coona są uszy: wyraźnie duże, wysoko osadzone, umiarkowanie szpiczaste, zakończone pędzelkami, co upodabnia go do rysia i nadaje mu dzikości. Głowa o średniej wielkości z wyraźną brodą ,w jednej linii z górną szczęką i nosem, który posiada widoczną krzywiznę, wśród hodowców zwaną stopem. Oczy powinny być duże, szeroko rozstawione, lekko skośne, okrągłe, sprawiające wrażenie sowiego spojrzenia. Tułów kota jest masywny, długi, z uwydatnioną klatką piersiową. Ogon puszysty nierzadko odpowiadający długością korpusowi.

Biorąc pod uwagę historię rasy, istnieje wiele hipotez opisujących jej powstanie .

Jedna z nich zakłada, że koty te występowały dziko w stanie Maine, od którego wzięły pierwszy człon nazwy. Kolejny człon ma wynikać z teorii o skrzyżowaniu kota domowego z szopem praczem ( z ang. racoon, potocznie coon). Teorię tę wyklucza genetyka.

Jest też legenda, która głosi , że to Wikingowie przywieźli do Ameryki koty Norweskie leśne, które w późniejszym czasie skrzyżowały się z kotami miejscowymi, tworząc rasę.

Maine coon został uznany za rasę narodową Kanady. Po raz pierwszy pokazano go na wystawie w Nowym Jorku w 1860 r. W 1976 utworzono Maine Coon Breeders and Franciers Association i uznano rasę w USA. FIFe uznała ją oficjalnie w 1983.